جدایی نادر از سیمین
جدلی طولانی در تاریخ بازیگری وجود دارد که آیا یک بازیگر باید با استفاده از حس و غریزه‌ی درونی‌اش با یک نقش روبرو شود یا از تکنیک‌های بازیگری استفاده کند تا بتواند به یک نقش نزدیک شده و آن را باورپذیر از آب دربیاورد. طرفداران این دو دیدگاه استدلال‌هایی برای ارجح دانستن هر یک ارائه می‌کنند. به عنوان مثال پروانه معصومی بازیگری است که به اذعان خودش بر اساس حسی که به یک نقش داشت بازی می‌کرد که این باعث می‌شد تا بعد از هر اجرایی به شدت احساس فرسودگی کند. از سوی دیگر بازیگری مانند فخری خوروش تلاش می‌کرد تا با استفاده از مکث‌ها، بازی با چشم‌ها و صورت در جلد شخصیت‌های مختلف فرو برود. بازی او در نقش بگم در تارا