شماره: ۴۹۱ (۲۰ اردیبهشت (شماره ویژه بهار ۱۳۹۴))

چشم‌انداز ۴۹۱

چند توضیح و دیگر هیچ
علیرضا  محمودی: 1. خشت و آینه
و گنج قارون دو حقیقت سینمایی اثبات‌شده هستند که دیگر نیازی نیست برای اثبات اهمیت‌شان کسی را متقاعد کرد. اگر کسانی هستند که هنوز برای اهمیت تاریخی این دو اثر و جایگاه بی‌نظیرشان در روند تاریخ سینمای ایران شک و شبهه‌ای دارند بهتر است دست‌به‌کار شوند و به آرشیوها و کتابخانه‌ها و حافظه‌ی آدم‌های صاحب ذهن سری بزنند تا ببینند از آن اتفاقی که یکی در شش سینما و دیگری در یک سینمای این شهر به راه افتاد هنوز پس از پنجاه سال چه چشمه‌هایی که نمی‌جوشد و چه رودخانه‌هایی که به راه نمی‌افتد. نیم قرن زمان برای اعتبارسنجی هر پدیده‌ای کفایت می‌کند و این دو فیلم در این مدت به اندازه‌ی کافی بحث‌انگیز و هم‌چنین مناقشه‌انگیز بوده‌اند. موافقت و مخالفت اهمیت ندارد. آن‌چه مهم است میزان بحثی است که هنوز می‌توان در پس این سال‌ها درباره‌ی دو تلقی از سینما در ایران با این دو فیلم به راه انداخت. بهترین دلیل برای این مدعا نیز همین مطالبی است که نویسندگان مختلف از نسل‌هایی متفاوت درباره‌ی این دو فیلم نوشته و گفته‌اند. هنوز خشت و آینه و گنج قارون زنده‌اند و هنوز جان دارند که بتوانند ما را برای یک مناقشه‌ی جدی سر ذوق بیاورند. با همین اعتبار انتشار این پرونده لازم و ضروری است. هنوز تکلیف ما با گذشت این پنج دهه با بسیاری از مفاهیم کلیدی سینما حل نشده است. هنوز...

گفتوگو با ابراهیم گلستان: شرح یك تجربه
این‌ تکه‌هایی‌ست از یک گفت‌وگو درباره‌ی «خشت و آینه» میان زنده‌یاد کریم امامی برای روزنامه‌ی انگلیسی‌زبان «کیهان اینترنشنال» و ابراهیم گلستان، كه متن فارسی آن همان زمان در جزوه‌ای چاپ و منتشر شد.
برای شما که هم فیلم کوتاه ساخته
اید و هم فیلم بلند آیا میان این دو تفاوتی وجود دارد؟
این تقسیم‌بندی واقعا یک تقسیم‌بندی تحمیلی است. درست مثل اینکه بپرسم در شعر آیا فرقی هست میان قصیده یا غزل؟ مسئله اینست که خواه غزل باشد خواه قصیده، آیا اساساً شعر هست یا نه. درباره فیلم هم صرفنظر از بلندی یا کوتاهیش باید دید آیا مطابق احتیاجی که فکر برای بیان شدن داشته از آب درآمده است یا نه...

گفتوگو با زکریا هاشمی : همیشه به خودم اعتماد داشتهام
گفت‌و‌گو کننده: حامد صرافی
زاده - هاشمی: گلستان این وظیفه را به من داده بود که از بازیگرها بخواهم نقش‌های‌شان را حفظ کنند و از من نظر می‌خواست چون دستیارش بودم. من همه کار می‌کردم و حتی کارهای فنی را انجام می‌دادم چون دوست داشتم. گلستان می‌گفت که این کار باید بشود و نشد ندارد. مثلاً اولش کرین نداشت و خودش آن را با هزینه‌ی زیادی ساخت. گفت اگر کرین نباشد، این قسمت را نمی‌گیرم، باید این کار بشود. این را من از گلستان یاد گرفتم. استاد من گلستان است و...

 گفتوگو با جمشید مشایخی : میلیونها چشم تو را میبینند
گفت‌و‌گو کنندگان: بهداد آوند
امینی/ حافظ روحانی - مشایخی: دو چیز یادم هست که آقای گلستان به ما گفت و بعدها هم هیچ‌وقت ندیدم در فیلم‌های دیگر رعایت شوند. یکی این‌که: «تپق بزن! مگر در زندگی معمولی تپق نمی‌زنی؟» من همان زمان فهمیدم تپق زدن یعنی این‌که دیالوگ را مال خود کنی و راحت بگویی؛ و دوم این‌که...

گفتوگو با محمدعلی کشاورز: آدمی خیلی جدی با دیالوگهای آهنگین
گفت‌و‌گو کنندگان: فردین صاحب
الزمانی/ مجید اسلامی - کشاورز: ما قبل از شروع فیلم‌برداری مدت یک ماه به خانه‌ی ایشان می‌رفتیم و تمرین می‌کردیم. روی تک‌تک جمله‌ها بحث و گفت‌وگو می‌شد. در دوره‌ای که متن را روخوانی می‌کردیم، گلستان ایرادهای ما و نقطه‌نظرهای خودش را می‌گفت. بعد از این دوره تمرین با حرکت شروع شد و میزانسن‌ها را...

گفتوگو با پری صابری: پلنگ دروس
گفت‌و‌گو کنندگان: علیرضا
محمودی/ حافظ روحانی - صابری: سال 1342. وقتی با گلستان آشنا شدم، او برایم برادری کرد، پدری کرد. من در خانه‌ی گلستان با قشر فرهنگی و فاخر ایران آشنا شدم، از جمله فروغ فرخزاد، مهدی اخوان‌ثالث، جلال آل‌احمد و خیلی‌های دیگر، تمام شاعران آن دوره هر جمعه در خانه‌ی گلستان جمع می‌شدند. من هم به آن‌جا رفت‌وآمد داشتم و...

حرف‌هایی درباره «خشت و آینه»
پیام (پرویز دوایی)
: خشت و آینه فیلم این «مردم» نیست‏‏‍ِ، که دلهره نیست، که دزد بانک و شمسی پهلوون نیستند. البته مقایسه بین این «آثار» و فیلم آقای ابراهیم گلستان، مقایسه درستی نیست ولی در یک قیاس کلی فیلم خشت و آینه جماعت «روشنفکر» را همانقدر نزد تماشاچی عادی فیلم فارسی بدنام می‌کند که گنج قارون تماشاچی عادی را نزد روشنفکران...

دربارهی یک تجربهی سینمایی
شمیم بهار
: خشت و آینه (داستان، تهیه، کارگردانی و برش از ابراهیم گلستان) فیلم بسیار بدی‌ست – با همه‌ی عیب‌ها و تظاهرهای هنرمندانه‌یی که اکثرن در فیلم اول یک فیلمساز متوسط به چشم می‌خورد. یک کل نیست. توانایی‌ی گفتن حرف‌هاش را ندارد...

یک مشت ادای روشنفکرانه
بهرام ری
پور: دیدن این فیلم برای تماشاگر کنجکاو یک نتیجه قطعی دارد و آن این است که برای ساختن فیلم خوب تنها روشنفکر بودن، تکنیک خوب داشتن و سابقه‌ای در کار فیلم کوتاه کافی نیست...

نخستین بارقه‌ی درخشان سینمای ایران: فیلمی كه می‌‌توان به آن مباهات كرد
کریم امامی
: خشت و آینه از چند جهت شایسته‌ی عنوان «نخستین بارقه‌ی درخشان سینما‌ی ایران» است. در واقع اگر هر یك از فیلم‌‌سازان داخلی، از جمله آقایان كوشان، یاسمی یا میثاقیه می‌توانستند فیلمی بسازند كه در شكل و ظاهر و از نظر فنی آراسته و منسجم باشد حتی اگر این فیلم لمحه‌ای از محتوای روشنفكرانه‌ی فیلم گلستان را نمی‌داشت من كاملاً مشتاق بودم تا فیلم آن‌ها را فیلم درخشان سینمای ایران بنامم...

ردپای زنان در «خشت و آینه»: زنی که مردانه به زندگی امید بسته است
وجیهه امیرخانی
: زنان خشت و آینه همه بدون ادعا و ژست‌های برتری‌طلبی و رفتارهای گل‌درشت مردانه و بدون این‌که بخواهند با مظلوم‌نمایی، موضوعیت زنانه‌شان را به یک اعلامیه‌ی فمینیستی بدل کنند در متن زندگی، سکان حرکت و پیشبرد ماجرا را به دست گرفته‌اند. از همان اولین زنی (فروغ فرخزاد) که تنها یک صداست و تصویر مبهمی پوشیده در چادر...

نویسنده و جفتش
شاهرخ دولکو
: خشت و آینه فیلمِ بدی‌ست. فیلمِ تلف‌شده‌ای‌ست. یک فیلمِ اولِ خام و پُرگو که ایده‌ی خوبش را فدایِ اجرایِ خامدستانه‌ی پرتکلفش می‌کند و با تظاهر به دانستن، قصد دارد تماشاگرش را مرعوب کند و به او بگویدکه بالاتر از او ایستاده است...

عکسِ ساعتهای بیعقربه
سهند عبیدی
: در آثار ابراهیم گلستان، هر گاه شب چیره می‌شود فکر می‌آید و هول. نمونه‌ها بسیار است و مجال مثال آوردن کم: از همان قصه اول، به‌دزدی‌رفته‌ها (1326) تا قصه‌های شب دراز و بیگانه‌ای که به تماشا رفته بود، از انتهای محتومِ عشق سال‌های سبز تا تمامیِ گستره‌ی پایان‌ناپذیر شبِ جهان در مد و مه و... تا خشت و آینه..

سکوت موسیقی در «خشت و آینه»: آگاهی عصیانگرانه یا عصبیت مارکسیستی
امیر بهاری:
پرندگان هیچکاک تقریباً هم‌زمان با خشت و آینه ابراهیم گلستان تولید شد ولی یکی‌دو سال زودتر اکران شد. هیچکاک در سه فیلم قبلی خود - سرگیجه، شمال از شمال غربی و روانی - همکاری درخشانی با برنارد هرمن آهنگ‌ساز نابغه‌ی آن دوران داشت. ولی در پرندگان خبری از موسیقی نیست. در همین زمان گلستان خشت و آینه را ساخت؛ فیلمی که برای آن آهنگ‌سازی نشد و در چند صحنه رادیو و صداهایی در محیط، موسیقی را به فیلم ضمیمه کردند...

خشت و بازی آینه
آتیلا پسیانی
: بازی هیستریك گلی بزرگمهر در مقابل بازی بی‌احساس (نه به مفهوم بد) پری صابری مانند انفجاری است در یك دریاچه. این صحنه كمی شعارزده به نظر می‌آید. برعكس، صحنه‌ی دادگستری كه...

دلهره در سردیِ سیاه شب
عباس بهارلو
: گلستان گفته است موقع ساختن خشت و آینه فیلم‌نامه‌ی مدون نداشته، بلکه «طرح کلی فیلم و اپیزودهای آن را در ذهن داشته و هر جا لازم بوده با بازیگران و عوامل فیلمش تمرین می‌کرده است»؛ یعنی می‌توان در نظر آورد که او فیلمش را بر اساس شکلی از پنداره‌های داستانی ساخته است؛ برای بیان «دلهره‌های» انسانی که در سردی سیاه شب شکل می‌گیرند و گسترش می‌یابند...

گفتوگوی نغمه ثمینی و مجید اسلامی درباره‌ی «خشت و آینه»
ثمینی: در خشت‌ و آینه چیده‌شدگی غلبه دارد. مثلاً کافه کاملاً جهانی چیده شده‌ است. یک جور هجو واقعیت بیرونی.
اسلامی: خشت و آینه قرار بود یک همشهری کین باشد که به نظرم بود.

گفتوگو با امید روحانی: شاید داریم درست نمیبینیم
گفت‌و‌گو کننده: حافظ روحانی - امید روحانی:
ما آن موقع نگران نبودیم که نگاه این فیلم غربی است، بعدها کسانی که به مفاهیمی چون غرب‌زدگی و شرق‌زدگی پرداختند هم من نخواندم که در جایی چنین اتهامی را به گلستان بزنند. ما هم آن موقع فکر نمی‌کردیم که نوع نگاه گلستان در خشت و آینه می‌تواند باعث تغییراتی در سینمای ایران شود...

*
چهگونه «گنج قارون» مجوز نمایش گرفت؟: گنجی که زیرخاک نماند
پرویز نوری
: ...خبر شگفت‌آور این بود که گنج قارون اجازه‌ی نمایش گرفته است. همگی به حیرت افتادیم. آقای کاوسی هم مات‌و‌مبهوت بی‌آن‌که دلیلش را بداند، فقط گفت: «گفته‌اند پروانه‌اش را بدهید.» گفتم: «صحنه‌ی آبگوشت‌خوری چی؟ درش آوردند؟» و جواب البته معلوم بود: نه...

حرفهای سیامك یاسمی: من از منافع «گنج قارون» ثروتمند نشدم
...گفته آمد كه خانواده‌ها بر اثر آبگوشت خوردن و پیاز با مشت شكستن فردین درصدد تقلید برآمدند و آبگوشت با دست خوردند و پیاز با مشت شكستند. اشتباه همین‌جاست. آبگوشت غذای سنتی این ملت است. آبگوشت خوردن با دست و پیاز شكستن با مشت نه‌تنها از قرن‌ها قبل بوده بلكه هنوز هم هست...

این مردم فوقالعادهاند
سعید مطلبی
: از اولین روز نمایش گنج قارون همه‌ی تصورها به‌هم ریخت. فیلم هر سانس بیش‌تر از سانس قبل فروخت، طوری که در سانس‌های پایانی همه‌ی سینما مملو از تماشاچی بود. سینماچی‌ها از شوک استقبال مردم در روز اول بیرون نیامده بودند که روز دوم با استقبالی بیش‌تر از راه رسید...

گفتوگو با بیژن محتشم، چهرهپرداز «گنج قارون»: جای گنج قارون خالی است
گفت‌و‌گو کننده:
فرامرز روشنایی - محتشم: در سینمای امروز ما جای این جور فیلم‌ها خالی است، جای هنرپیشه‌هایش خالی است، جای استقبال‌های مردمی خالی است. در آن دوران حق عوامل را می‌دادند، تقدیر هم می‌کردند و هوای آدم را هم داشتند. احترام هم به جای خود بود...

مهندسیِ كهنالگوها در «گنج قارون»: دنیاپرست حسرت جاوید میخورد؟
محمد تهامی‌نژاد: گنج قارون
سرسلسه‌ی گونه‌ای از فیلم است که در طبقه‌بندی انواع فیلم‌های دهه‌های سی و چهل، تفاوت و تمایز به وجود آورد. به نحوی که دیگر نمی‌توان آن‌ها را در یک رده گنجاند. این فیلم سیاه‌و‌سفید که دارای یک صحنه (مرکب از پنج نمای) رنگی است، هم در اوج فیلم‌هایی قرار گرفت که به موضوع ثروت و فقر پرداختند و هم سرآغاز مجموعه‌ی جدیدی از تولیدات سینمای ایران شد که...

درباره‌ی موسیقیِ ترانههای جعفر پورهاشمی در «گنج قارون»
امیر بهاری: پورهاشمی در گنج قارون ترانه‌ی «آی جغجغه» را خودش خوانده. ترانه‌های بسیار دیگری را هم خودش خوانده که به اسم ایرج تمام شده است. البته این اتفاق تقصیر کسی نبوده. خودش علاقه‌ای نداشته که کسی بداند...

درباره‌ی «شیرین زرپرست»: وصله‌ی ناهمرنگ
وجیهه امیرخانی
: گنج قارون در واقع اولین فیلم مهمی‌ست که در آن شخصیت زن بدون فرو رفتن در نقش مادر معصومِ فداکار یا زن اغواگر فریبکار که در کاباره‌ها رقاصی و آوازخوانی می‌کند به دنبال همسر و تشکیل خانواده است...

سینما و سلیقه با بررسی موردی «گنج قارون»: آیا میشود برای تماشاگر سلیقه ساخت؟
علی قلی
پور: گنج قارون جدا از همه‌ی تأثیرهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی‌اش به تحکیم تضاد و تقابلی یاری رساند که می‌توان آن را دوگانه‌ی «مخاطب خاص و مخاطب عام» نامید که از بطن دوگانه‌ی «فیلمفارسی و فیلم هنری» بیرون آمده و به اشکال گوناگون تکثیر می‌شود...

«گنج قارون» از نگاه روانشناسانه‌ی جامعه‌ی امروز
امیرحسین جلالی/ روانپزشک: می‌گویند روشنفکران چپ از اقبال مردم به گنج قارون دل‌گیر شده بودند. شاید به این دلیل که در انتهای فیلم به جای غلبه‌ی خون بر شمشیر شاهد آشتی فرادست و فرودست و یکی شدن آنان هستیم. فرادست گنج قارون به سعادت می‌رسد وقتی سر از خانه‌ی فرودستان درمی‌آورد. اما پارادایم زمانه...

قهرمان پابرهنه، شمایلی برای انکار تضاد طبقاتی: گنج و رنج
یاشار نورایی
: ...آدم‌های عامی محروم که گنج قارون برای‌شان تصویر یک تسویه‌حساب تاریخی است و در شمایل علی بی‌غم قهرمانی را می‌بینند که به خونخواهی محرومان بر‌می‌خیزد بی‌آن‌که رسالتی سیاسی داشته باشد. تا زمانی که اختلاف طبقاتی هست، علی بی‌غم هم در خاطره‌ی این مردم معمولی زنده و باقی خواهد ماند...

نگاهی به روایت فقر و تنگدستی در سینمای ایران: فقر با ارزش افزوده
تهماسب صلح
جو: «دریغا که فقر چه به آسانی احتضار فضیلت است...» این سخن حکیمانه را احمد شاملو در شعر محله‌ی کوچک، روزگاری سرود که قهرمان گنج قارون فقر را فضیلت می‌دانست و سرخوشانه می‌خواند؛ «بهر ما یک گوشه‌ی کوچیک این دنیا بسه... لقمه‌ای نون و گلیم پاره‌ای ما را بسه...» و این فیلم انبوه تماشاگران را به سینما کشاند...

1344: شکوه جوانمردی، شکست روشنفکری
جواد طوسی
: هنوز خیلی‌ها بر مزار «علی بی‌غم» گل می‌گذارند و آن را با گلاب می‌شویند و با قهرمان محبوب‌شان خلوتی دارند. اگر این رابطه‌ی عاطفی و نوستالژی‌بازی بد و مبتذل و ارتجاعی است و حامیان و علاقه‌مندانش مشتی پوپولیست بی‌هویت هستند، روشنفکران جناح مقابل در این روند پرتب‌وتاب تاریخی چه تاجی سر ما گذاشته‌اند...

مقدمهای بر بحث ریختشناسانه‌ی «خشت و آینه» و «گنج قارون»: تشخص رؤیاهای یک طبقه
داود مسلمی
: گفتیم که گنج قارون و خشت و آینه دو سویه‌ی یک خط امتدادیافته هستند. تکلیف هستی تاریخی گنج قارون روشن است، اما خشت و آینه آکنده از ابهام و ایهام است. خشت و آینه از نقطه‌نظر بیان سینمایی و امتداد خط نقطه‌نظر روایی عاری از فرودوفراز روایتی است و...

كندوکاو «گنج قارون» با خسرو دهقان: اول ساندویچ، بعد سینما!
گفت‌و‌گو کننده: پیام مستوفی - دهقان:
گنج قارون راجع به خصلت‌های مردانگی و مشکلات عام زندگی صحبت می‌کند و برای همین ماندگار است. به همین دلیل چسب زمان و مکان روز به آن نمی‌خورد و یک مقدار فراتر از آن می‌رود. نمی‌شود به مختصات زمان روز ربطش داد...

گفتاری از حسن حسینی درباره‌ی «گنج قارون»: رمانتیزه كردن فقر
...درباره‌ی علت موفقیت فیلم، نمی‌توان پاسخ تك‌عاملی داد، اما فكر می‌كنم یكی از نكته‌هایی كه از منظر مطالعات فرهنگی درباره‌ی چگونگی تأثیر فیلم بر تماشاگران می‌توان گفت، این است كه گنج قارون پاسخی می‌دهد به نیاز عمومی توده‌ی سینمارو كه در بین مجموعه پاسخ‌هایی كه فیلم‌های دیگر در آن دوره به این نیاز‌ می‌دهند، نمونه و نخبه است؛ یعنی این پاسخ كاملاً متفاوت است. برای این‌كه ببینیم این پاسخ چیست، اول باید ببینیم آن نیاز چه بوده، یعنی این‌كه آن فیلم‌ها قرار بوده به چه نیازی پاسخ بگویند...

فیلمخانه‌ی ملی ایران، و تلاش برای نگهداری و حفاظت بادوامتر فیلمها: در گذر ایام
نسخه‌ای که در فیلمخانه‌ی ملی ایران در قطع 35 میلی‌متری با زمان 131 دقیقه و 17 ثانیه (11812 متر) با زیرنویس فرانسه نگهداری می‌شود کامل‌ترین نسخه‌ی موجود از خشت و آینه است. صحنه‌های داخلی پرورشگاه و نماهای متعدد و مکرر از کودکان کامل و بدون چسب‌خوردگی است، و در انتهای نمای تراولینگ در راهروی پرورشگاه، دوربین برای لحظه‌ای ثابت می‌شود و سپس به تصویر هاشم در بیرون از پرورشگاه بُرش می‌خورد...

آرشیو1
شماره:۵۷۷ (آذر ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۶ (۳۰ آبان ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۵ (مهر ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۴ (شهریور ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۳ (مرداد ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۲ (تیر ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۱ (خرداد ۱۳۹۹)
شماره:۵۷۰ (اردیبهشت ۱۳۹۹)
شماره:۵۶۹ (فروردین ۱۳۹۹)
شماره:۵۶۸ (اسفند ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۷ (۱۲ بهمن ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۶ (بهمن ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۵ (دی ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۴ (آذر ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۳ (آیان ۱۳۹۸)
شماره:۵۶۲ (مهر ۱۳۹۸ )
شماره:۵۶۱ (شهریور ۱۳۹۸ )
شماره:۵۶۰ (مرداد ۱۳۹۸)
شماره:۵۵۹ (تیر ۱۳۸۹)
شماره:۵۵۸ (خرداد ۱۳۹۸)
شماره:۵۵۷ (اردیبهشت ۱۳۹۸)
شماره:۵۵۶ (فروردین ۱۳۹۸)
شماره:۵۵۵ (اسفند ۱۳۹۷)
شماره:۵۵۴ (۱۰ بهمن ۱۳۹۷)
شماره:۵۵۳ (بهمن ۱۳۹۷)
شماره:۵۵۲ (دی ۱۳۹۷)
شماره:۵۵۱ (۲۰ آذر ۱۳۹۷)
شماره:۵۵۰ (آذر ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۹ (آبان ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۸ (مهر ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۷ (۲۰ شهریور ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۶ (شهریور ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۵ (مرداد ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۴ (تیر ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۳ (خرداد ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۲ (۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۱ (اردیبهشت ۱۳۹۷)
شماره:۵۴۰ (فروردین ۱۳۹۷)
شماره:۵۳۹ (اسفند ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۸ (۱۲ بهمن ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۷ (بهمن ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۶ (ویژه‌ی زمستان ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۵ (دی ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۴ (آذر ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۳ (نیمه‌ی دوم آبان ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۲ (آبان ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۱ (مهر ۱۳۹۶)
شماره:۵۳۰ (۲۰ شهریور ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۹ (شهریور ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۸ (مرداد ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۷ (تیر ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۶ (خرداد ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۵ (۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۴ (اردیبهشت ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۳ (فروردین ۱۳۹۶)
شماره:۵۲۲ (اسفند ۱۳۹۵)
شماره:۵۲۱ (۱۲ بهمن ۱۳۹۵)
شماره:۵۲۰ (بهمن ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۹ (۲۰ دی ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۸ (دی ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۷ (آذر ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۶ (بیست آبان ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۵ (آبان ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۴ (مهر ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۳ (۲۰ شهریور ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۲ (شهریور ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۱ (مرداد ۱۳۹۵)
شماره:۵۱۰ (تیر ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۹ (خرداد ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۸ (شماره‌ی ویژه بهار)
شماره:۵۰۷ (اردیبهشت ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۶ (فروردین ۱۳۹۵)
شماره:۵۰۵ (اسفند ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۴ (۱۱ بهمن ۱۳۹۴ - ویژه‌ی جشنواره فیلم فجر)
شماره:۵۰۳ (بهمن ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۲ (نیمه‌ی دی ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۱ (دی ۱۳۹۴)
شماره:۵۰۰ (آذر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۹ (شماره ویژه‌ی پاییز ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۸ (آبان ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۷ (مهر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۶ (۲۱ شهریور ۱۳۹۴ - ویژه‌ی روز ملی سینما)
شماره:۴۹۵ (شهریور ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۴ (مرداد ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۳ (تیر ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۲ (خرداد ۱۳۹۴)
شماره:۴۹۱ (۲۰ اردیبهشت (شماره ویژه بهار ۱۳۹۴))
شماره:۴۹۰ (اردیبهشت ۱۳۹۴)
شماره:۴۸۹ (فروردین ۱۳۹۴)
شماره:۴۸۸ (اسفند ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۷ (۱۲ بهمن ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۶ (بهمن ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۵ (نيمه دی ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۴ (دی ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۳ (آذر ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۲ (۲۰ آبان ۱۳۹۳ - فوق‌العاده‌ی پاييز)
شماره:۴۸۱ (آبان ۱۳۹۳)
شماره:۴۸۰ (مهر ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۹ (۲۱ شهريور ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۸ (شهريور ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۷ (مرداد ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۶ (تير ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۵ (خرداد ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۴ (ويژه بهار - ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۳ (ارديبهشت ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۲ (فروردين ۱۳۹۳)
شماره:۴۷۱ (اسفند ۱۳۹۲)
شماره:۴۷۰ (۱۲ بهمن ۱۳۹۲ (ويژه جشنواره فيلم فجر))
شماره:۴۶۹ (بهمن ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۸ (دی ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۷ (آذر ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۶ (شماره‌ی ۴۶۶، ویژه‌ی پاييز ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۵ (آبان ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۴ (مهر)
شماره:۴۶۳ (۲۱ شهريور)
شماره:۴۶۲ (شهريور ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۱ (مرداد ۱۳۹۲)
شماره:۴۶۰ (تير ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۹ (خرداد ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۸ (شماره ويژه بهار - ۱۷ ارديبهشت ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۷ (ارديبهشت ۱۳۹۲ )
شماره:۴۵۶ (فروردين ۱۳۹۲)
شماره:۴۵۵ (اسفند ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۴ (۱۲ بهمن ۱۳۹۱ (ويژه جشنواره فيلم فجر))
شماره:۴۵۳ (بهمن ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۲ (دی ۱۳۹۱)
شماره:۴۵۱ (آذر)
شماره:۴۵۰ (نیمه آبان ۱۳۹۱ | ویژه‌ی سی سالگی)
شماره:۴۴۹ (آبان ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۸ (مهر ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۷ (۲۱ شهریور ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۶ (شهریور ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۵ (مرداد ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۴ (تیر‌ماه ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۳ (خرداد ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۲ (شماره ویژه بهار - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۱ (اردیبهشت ۱۳۹۱)
شماره:۴۴۰ (فروردین)
شماره:۴۳۹ (اسفند)
شماره:۴۳۸ (۱۲ بهمن ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۷ (بهمن ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۶ (دی‌ماه ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۵ (آذر ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۴ (شماره ویژه پاییز - ۱۷ آبان ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۳ (آبان ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۲ (مهر ۱۳۹۰)
شماره:۴۳۱ (شماره ویژه‌ی روز ملی سینما - ۲۱ شهریور ۱۳۹۰ )
شماره:۴۳۰ (شهریور ۱۳۹۰ )
شماره:۴۲۹ (مرداد ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۸ (تیر ماه ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۷ (خرداد ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۶ (شماره ویژه بهار - ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۵ (اردیبهشت ۱۳۹۰ )
شماره:۴۲۴ (نوروز ۱۳۹۰)
شماره:۴۲۳ (اسفند ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۲ - ویژه جشنواره فیلم فجر (۱۶ بهمن ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۱ (بهمن ۱۳۸۹)
شماره:۴۲۰ (دی‌ماه ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۹ (آذر ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۸ (شماره ویژه پاییز - ۲۰ آبان ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۷ (آبان ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۶ (مهر ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۵ (شماره ویژه روز ملی سینما - ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ )
شماره:۴۱۴ (شهریور ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۳ (مرداد ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۲ (تیر ماه ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۱ (خرداد ۱۳۸۹)
شماره:۴۱۰ (شماره ویژه بهار - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۹ )
شماره:۴۰۹ (اردیبهشت ۱۳۸۹ )
شماره:۴۰۸ (اول فروردین ۱۳۸۹)
شماره:۴۰۷ (اول اسفند ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۶ - ویژه جشنواره فجر (۵ بهمن ۱۳۸۸ )
شماره:۴۰۵ (اول بهمن ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۴ (دی ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۳ (آذر ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۲ (نیمه آبان - ویژه پاییز ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۱ (اول آبان ۱۳۸۸)
شماره:۴۰۰ (۱ مهر ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۹ (ویژه روز ملی سینما) (۲۱ شهریور ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۸ (شهریور ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۷ (مرداد ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۶ (تیر ۱۳۸۸ )
شماره:۳۹۵ (خرداد ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۴ (ویژه بهار - نیمه‌ اردیبهشت ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۳ (اردیبهشت ۱۳۸۸ )
شماره:۳۹۲ (ویژه‌ی نوروز ۱۳۸۸)
شماره:۳۹۱ (اسفند ۱۳۸۷)
شماره:۳۹۰ (ویژه‌ی ویژه بیست‌و‌هفتمین جشنواره‌ی فیلم فجر- ۱۲ بهمن ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۹ (بهمن ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۸ (دی ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۷ (آذر ۱۳۸۷ )
شماره:۳۸۶ (ویژه پاییز - ۱۸ آبان ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۵ (آبان ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۴ (مهر ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۳ (ویژه‌ی روز ملی سینما - نیمه‌ی دوم شهریور ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۲ (شهریور ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۱ (مرداد ۱۳۸۷)
شماره:۳۸۰ (تیر ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۹ (خرداد ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۸ (ویژه بهار - نیمه‌ اردیبهشت ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۷ (اردیبهشت ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۶ (فروردین - ویژه‌ی نوروز ۱۳۸۷)
شماره:۳۷۵ (اسفند ۱۳۸۶)
شماره:۳۷۴ (ویژه بیست‌وششمین جشنواره فیلم فجر - ۱۲ بهمن ۱۳۸۶)


دبیر پرونده: علیرضا محمودی
همکاران این شماره:
بهداد آوندامینی، مجید اسلامی، کریم امامی، وجیهه امیرخانی، مجید برزگر، شمیم بهار، عباس بهارلو، امیر بهاری، علی پاپلی‌یزدی، آتیلا پسیانی، محمد تهامی‌نژاد، امیرحسین جلالی، پرویز دوایی، شاهرخ دولکو، حافظ روحانی، فرامرز روشنایی، بهرام ری‌پور، سحر سخایی، فردین صاحب‌الزمانی، حامد صرافی‌زاده، تهماسب صلح‌جو، جواد طوسی، علی‌اکبر قاضی‌زاده، علی قلی‌پور، سهند عبیدی، داود مسلمی، سعید مطلبی، مهران مهاجر، یاشار نورایی، پرویز نوری - صفحه‌آرایی: علی سمیعی‌مقدم